Ik heb hier nog steeds geen woorden voor, dank voor al het moois.

Kus, kom 😘

Dag zielsmaatje 💞

Lief,

De stilte die je achterlaat is oorverdovend. Je lach, je warmte, je zorgzaamheid, je aanwezigeid; je zal altijd in mijn gedachten aanwezig blijven.

Je was een uniek mens: liefdevol, behulpzaam, intelligent, trots, charmant, eigenzinnig, vol passie, ideeën en daadkracht, strijdend voor een mooiere wereld. Ook met worstelingen, een grote mond en een volle rugzak, rijk aan levenservaringen. Toch hield je enorm van het leven! Je liet vaak vrijwel niemand écht dichtbij, maar wanneer je dit deed was het van onbeschrijflijke waarde. Kon je jezelf maar zien zoals ik je zag.

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik je zó close heb mogen ervaren en dat we zó lang in elkaars leven zijn geweest. Dankbaar dat ik jouw laatste weken met je samen heb kunnen zijn. Je hebt mij in je hart laten kijken en mij je liefde laten voelen.

Je wordt énorm gemist. Nu pas komt het échte besef, het rouwproces. Ook al had ik het liever anders gezien, weet ik dat jij je rust hebt gevonden.

Je hebt een plek in mijn hart… we’ll meet again. 😉

Ik hou van je! ❤️

Veel liefs en 💋

Lieve Remco, lieve appeltaart.
Want dat was je bijnaam: appeltaart. Naar de taart die we samen aten toen ik je leerde kennen. Je vond het een leuke bijnaam.

Ons contact kende ups en downs, maar vooral de laatste anderhalf jaar werden we steeds hechter. Ik zag steeds meer van jou en hoorde steeds vaker wat er in je hoofd omging. Hoe donker het kon zijn en soms hoe het licht ineens kon schijnen. Je stelde je open en dat was mooi.

Soms wilde je even alleen zijn, en stopte ik een kaart door de brievenbus. Dat deed je zo goed zei je.

Je vertelde hoe je je een zwart schaap voelde in deze maatschappij, waarin je je niet thuis voelde. De eenzaamheid was voelbaar. En toch zei je in je laatste bericht dat ik mij geen zorgen hoefde te maken, want het zou goed komen.

Ik denk dat dit voor jou het goede was. Maar jeetje, wat doet dit pijn.

Nooit meer avondjes met wijn op de bank en gesprekken tot diep in de nacht. Nooit meer die prachtige kerstboom die je zo mooi kon versieren. Nooit meer appjes waarin je zei aan mij te denken of vroeg of ik wilde langskomen.

Nooit meer de slak in jouw toilet zien, die ik vooral met rust moest laten. Dat was immers ook een vriend van jou.

Soms staar ik naar je foto en laat ik een traan. Je voelde je eenzaam, maar ik denk dat je niet heb geweten hoe geliefd je was. En zal blijven.

Ik mis je.

Lieve Remco

Het bericht van je overlijden kwam hard binnen en dat terwijl er al jaren geen contact was. Heb nog gezocht of ik ergens afscheid van je kon nemen maar helaas en nu kom ik deze pagina tegen. Kan niet anders dan hier een berichtje achterlaten.
Je hebt volgens mij een bewogen leven achter de rug. Ik heb veel mooie herinneringen aan je! In mijn tijd met jou was je al een bepaald mannetje met volgens mij een bepaalde chaos in je hoofd.

Onze danstijd ga ik nooit vergeten wat dat mooi! Net zoals het maken van verschillende knutselpakketjes. Uren zijn we bezig geweest met een huisje waarbij alle steentjes apart gemaakt moesten worden. Dat huisje vloog van de trap af tijdens een ruzie, zo zonde!

Ik hoop dat je je rust hebt gevonden. Ik wens iedereen die dicht bij je stond sterkte! Liefs Lotte 💫💋